Η νύφε κι η παστουρμά

Η νύφε κι η παστουρμά Είνας νύφε, επέμ’νεν μοναχέσα σ’ οσπίτ’. Τα πεθερικά τ’ς έφυγαν πουρνό-πουρνό σην πόλιν να ψωνίζ’νε λώματα. Η ψ’χή τη νύφες έσυρεν να τρώει τα φαΐα π’ είχεν ο πεθερός ατ’ς. Αέτς πα ασ’ σο ταρέζ’ εκατήβασεν κι ερχίνεσε να τρώει τα σαλάμε και την παστουρμά. Έφα’εν παστουρμά κι εκάεν!
Σο μεσημέρ’ απάν’, έρθαν τα πεθερικά, έστρωσεν το τραπέζ’, ε’είν’ τρώνε, ατέ μοναχάπίν’ νερόν.
Σίτε έπινεν, έλε’εν: «Γουρζούλ’ νερόν, αγνέστηκα μέρ’ πας». Και η πεθερά τ’ς (ψύλλον εκαλύβωνε) εγροίξεν ντο εποίκεν η νύφε και λέει: «Εξέρ’ μέρ’ πάει. Ας’ σην παστουρμά απ’ οπίσ’ πάει!».

Διαβάστε περισσότερα