Το μανίκι σ’ κάεται!

Είνας γαρή εφώτιζεν έναν μωρό. Αφότ’ έλεεν «αποταξάμενος» κι «αποταξάμενος», επήρεν ασ’ έναν κερί φωτίαν το μανίκ’ νατς. Ο Ποπάς είδεν ατο και λέει ατεν με ψαλμωδία:
– Το μανίκι σ’ κάεται!
Εκείνε κ’ εγροίξε και εθάρρεσεν απ’ εσ’ σα γράμματα έτον και ατο και καλατσεύει:
– Το μανίκι σ’ κάεται…
Καλατσεύ ξαν’ ο ποπάς:
– Το μανίκι σ’ κάεται, και η γαρή με την σειράν ατς επαναλαμβάν’, ντο καλατσεύ ο ποπάς!
Θυμών’ ο ποπάς και τσαίζ δυνατά:
– Το μανίκι σ’ κάεται!
Και καλατσεύ ξάν’ η γαρή δυνατά:
– Το μανίκι σ’ κάεται.
Ε, κι’ αντεξε ο ποπάς και λέει ατεν:
– Σικιμέ κι αν κάεται.
Η παλαλέσα η γαρή, τιδέν κι εγροίξε, λέει ξάν’ εείνο που είπεν ο ποπάς:
– Σικιμέ κι αν κάεται.
Κλώσκεται ο ποπάς και λέει’ ατην:
– Καλά να παθάν’ τς, στά ατώρα χωρίς μανίκ’!

Διαβάστε περισσότερα

Εκατόν χρονών κούνουπας

Εκατόν χρονών κούνουπας

Όνταν εδέβαν οι ρουσάντ’ το Τζιορόχ’ κι εσέβαν σην στράταν για την Τραπεζούνταν, έναν μικρόν αεροπλάνον επέταξεν από πάν’ ασα Σούρμενα. Εχπαράγαν οι Σουρμενέτ’. Ντο έτον ατό το πράμαν κι έξεραν.
Ετρέξαν αμάν σον δάσκαλον κι ερωτούν ατόν:

Διαβάστε περισσότερα

Ίνας Ματζουκάτες

Ίνας Ματζουκάτες επήεν σην ανεφορίαν και ενραδάστεν σ’ έναν χωρίον. Εγέντον μισαφίρ’ τς σ’ έναν οσπίτ’ και έγκαν ατόν να τρώει χασίλ’.

Το χασίλ’ πολλά ζεστόν έτον. Ο Ματζουκάτες επείνασεν, ξάι ‘κι ενέμ’ νεν ατό ν’ αποκρούται. Χαμάν επαίρεν έναν χουλιαρέαν και εσέγκεν ατό σο στόμαν ατ’. Έτρεξαν τα δάκρα τ’. Ας σην εντροπήν ατ’ εκούρτεσεν ατό και  τηδέν  ‘κι εφανέρωσεν.

Διαβάστε περισσότερα

Ο Κάκον τη Γοργορίνας

Ο Κάκον τη Γοργορίνας και ο Στάθιον τη Παστουρίνας έταν πολλά φιλ’ και πολλά εργατικοί και κάθαν’ ημέραν επέναν σα δουλείας το είχαν σα χωράφια τουν. Έναν ημέραν εγνέφσαν νωρίς νωρίς πριν συρ’ το σαβάχ (ξημέρωμα) επήραν το ιφτέρ και την τσάπαν σ’ ωμίν, λίγον αζούχ (πρόχειρο φαγητό) για να τρώνε και έναν κουτίν (στάμνα) νερόν και έφυγαν ίσα για το χωράφ’.

Μόλις έφτασαν χωρίς να παίρνε ξάη σολούχ’ (ανάσα) ερχίνωσαν να δουλεύνε και το κιφάλ’ αν’ κι ́ έσκωναν. Κατά τις 9 το πρωϊ ο Κάκον εδίψασεν, έσκωσεν το κουτίν σο κιφάλ’ και καρ- καρ έπινεν. Σίτε είχεν ψηλά το κιφάλ’ είδεν απάν σο ρασόπον το έτον πλαν’ και κα ασό χωράφ’ έναν τρανόν μαύρον πράμα. Κλώσκεται σο Στάθιον και λέα τον: Ελέπσ’Στάθο απάν σο βουνό ντο τρανόν μαύρον πουλίν, πρέπ’ να εν γούς(χοντρό- αετός). Ο Στάθιον αφού ετέρεσενα ολίγον απαντά τον: Κι’ εν γους ατό. Κομεσίας κόπρον εν’. Με τ’ ατό άλλο δεν κ’ είπαν και ερχίνωσαν αξάν να δουλεύνε.

Διαβάστε περισσότερα