Ο φίλον τη υπερέτριας

Ο φίλον τη υπερέτριας

Η κυρία τσσαΐζ’ την υπερέτριαν ατς:
– Άκ’σον Μαρία, λέ’ει ατεν. Τρανέσα είσαι και κατ’ αν θέλ’ τς εφτάσα, αλλά όχι να φέρτσ’ απ’ έσ’ σ’ οσπίτ’ τον φίλο σ’.
– Μα κυρία, εφτάς τρανόν λάθος, εγώ…
– Είδα σε με τ’ ομάτε μ’ οψέ το βράδον.
– Αχ! Σον Θεό σ’ καλέ κυρία, μη λες τιδέν σον κύριον γιατί έν πολλά ζηλιάρης!…

Διαβάστε περισσότερα

Η νύφε κι η παστουρμά

Η νύφε κι η παστουρμά Είνας νύφε, επέμ’νεν μοναχέσα σ’ οσπίτ’. Τα πεθερικά τ’ς έφυγαν πουρνό-πουρνό σην πόλιν να ψωνίζ’νε λώματα. Η ψ’χή τη νύφες έσυρεν να τρώει τα φαΐα π’ είχεν ο πεθερός ατ’ς. Αέτς πα ασ’ σο ταρέζ’ εκατήβασεν κι ερχίνεσε να τρώει τα σαλάμε και την παστουρμά. Έφα’εν παστουρμά κι εκάεν!
Σο μεσημέρ’ απάν’, έρθαν τα πεθερικά, έστρωσεν το τραπέζ’, ε’είν’ τρώνε, ατέ μοναχάπίν’ νερόν.
Σίτε έπινεν, έλε’εν: «Γουρζούλ’ νερόν, αγνέστηκα μέρ’ πας». Και η πεθερά τ’ς (ψύλλον εκαλύβωνε) εγροίξεν ντο εποίκεν η νύφε και λέει: «Εξέρ’ μέρ’ πάει. Ας’ σην παστουρμά απ’ οπίσ’ πάει!».

Διαβάστε περισσότερα